ultrarunning

Het hardlopen over langere afstanden dan de marathon (ultrarunning) over vooral onverharde paden (trailrunning) door de natuur is waar, volgens mij, het menselijk lichaam voor is gemaakt. Met name in België en Frankrijk worden er elk jaar veel van deze zgn. ultratrails georganiseerd.


hardlooptaart(24.11.2013 – Olne-Spa-Olne, 69km trailrun Belgische Ardennen — een verslag uit de achterhoede)

Grijs, vochtig en net boven het vriespunt. Over achten gingen we met een deelnemersveld van ca. 480 op pad voor de 69 km OSO-trailrun. Langs weilanden, door bossen en dorpjes, stukken asfalt, stijgen en dalen, door modder en heel veel prut. Onderweg vier verzorgingsposten, goed geregeld en vriendelijke vrijwilligers. Voor mij was dit de 2e keer dat ik deelnam aan deze trailrun. Belangrijkste reden waren de twee UTMB-punten die je ‘verdient’ bij finishen waardoor er in december meegeloot kan worden voor de UTMB-CCC.

Helaas moest ik deze dit jaar bij de UTMB na 72 km noodgedwongen stoppen, dus reden om ook dit jaar weer mee te willen loten. Maar dan moest wel eerst de trailrun Olne met goed gevolg worden afgelegd. Uiteindelijk lukte dit in ruim 9,5 uur als 306e van de 403 finishers. Uitermate tevreden en voldaan reed ik daarna terug naar mijn overnachtingsadres B&B Aux Quattre Bonniers in Olne.

Waarom?

Terugkijkend op deze ultra vraag ik me weer eens af waarom ik dit eigenlijk doe. Tot 35 km leef je met het idee dat je nog niet op de helft bent en net over de helft lijken de kilometers voorbij te kruipen. Voortgaan doe ik overigens liever op tijd dan op kilometers. Van halfuur naar halfuur lopen gaat mij prettiger af dan van kilometer naar kilometer. Ook het focussen op het moment kan helpen, je best doen met de dingen die je op dat moment aan het doen bent en niet teveel vooruit kijken. Het blijft iets moois om telkens die uitdaging met jezelf aan te gaan. Het lichaam dat je vertelt dat het nu wel genoeg is geweest en de mind die je zegt door te gaan…doorgaan tot de finish. In een interview laatst met ultrarunner Dean Karnazes werd hem gevraagd naar de slechtste reden voor een DNF. Na enige bedenktijd zei hij: “that you are tired’. Vermoeidheid is voor hem geen reden te stoppen, tenzij er voor het lichaam onverantwoorde risico’s worden genomen. En ook nu weer, tijdens Olne-Spa-Olne had ik momenten waarbij ik me afvroeg: ”waar zijn we eigenlijk mee bezig”, en “word ik hier niet een beetje te oud voor?” En toch als ik een dag na de run terugkijk ben ik zo ongelooflijk blij dat ik het weer gedaan heb, dat je je lichaam weer beter hebt leren kennen, dat je hebt bemerkt dat je in staat bent door te gaan op momenten dat je wilt stoppen, dat negatieve momenten altijd worden gevolgd door positieve en dat je het gevoel hebt dat alles in je lijf weer een grote onderhoudsbeurt heeft gehad;  ….en als er bij thuiskomst dan nog een taart op je staat te wachten, gemaakt door je dochter, denk je …op naar de volgende!

+Arthur Veen
Het was koud in Olne. Om 8:10 uur stonden bij de start bij een temperatuur van zeven graden onder nul ca 450 ultralopers bij ´t ´chalet´ te wachten tot ze weg mochten voor de inmiddels bekende trailrun ‘Olne Spa Olne’. Er volgde 65 km aan meerendeels onverharde paden, langs weilanden, over heuvels en gladde afdalingen. De vele opgenomen heuvels werden door mijn categorie lopers heuvel-op wandelend genomen. De vlakke gedeelten en afdalingen werden hard gelopen, waarbij het zeker berg af redelijk hard kon gaan. In het begin werd je voor de soms gladde gedeelten nog ´gewaarschuwd ´ door de ontstane opstoppinkjes, later was het zelf oppassen. Verder koud maar droog en af en toe een zonnetje. Was het leuk? Gedurende de loop heb ik me dat wel afgevraagd. Niet eerder had ik een 65 km gelopen en had me voorgenomen van drinkpost naar drinkpost te lopen (om de 16 km). Krachten verdelen, af en toe een praatje, mp3 op mijn oren en doorgaan.

Olne Spa Olne, mooie ervaring

Het kontakt met mijn meegereisde vrouw was moeizaam doordat beide mobiele telefoons geen bereik bleken te hebben. Des te leuker was ´t dat ze me op de meest onverwachte plekken langs het parcours telkens weer wist te vinden. Bij km 45 een ruime kilometer teveel gelopen, even niet opgelet tijdens een praatje, waarna een aardige buurtbewoonster zo vriendelijk was ons terug te rijden naar het parcours. De laatste paar kilometers werden voor mij de eerste trail-kilometers in het donker, waarbij de meegenomen hoofdlamp zijn diensten bewees. Ik finishte uiteindelijk na 9,5 uur om 17:40 uur. Op de ranglijst bleek ik 299ste van de 342 finishers te zijn geworden. Belangrijk? Absoluut niet. Ik had een geweldige dag gehad, 65 km volbracht, zeker 3 dagen op wolken gelopen, een week spierpijn gehad maar de voldoening…..onbetaalbaar!

Tot de volgende…

50-milerWarmgelopen door de You tube filmpjes van de eerste editie in 2010 had ik besloten me in te schrijven voor de 2011 editie van de AMT 2011 , 80km met grofweg 20×200 meter stijgen en dalen door de Franse Ardennen. Zo stond ik dus op 2 juli om 5.00 uur aan de start voor mijn eerste 50-miler met het doel deze uit te lopen en zo de 2e mijlpaalafstand na de marathon te kunnen bijschrijven.

Het was een prachtig parcours, vreselijk goed gemarkeerd, enthousiaste vrijwilligers bij waterposten en oversteekplaatsen en schitterende vergezichten. Het was ook zwaar en technisch, met af en toe een klim- en klauterpartijtje over rotsen. Na de eerste helling op en af had ik al in de gaten dat dit andere koek was dan de Kennemerduinen , waar ik menig trainingsuurtje heb doorgebracht en ook zwaarder dan de vorig jaar gelopen trail Olne-Spa-Olne, toch ook geen kleine jongen met 65km en 2000 hoogtemeters…maar vooral het stijgings- en dalingspercentage was deze keer echt killing voor de bovenbeenspieren. Vooral het afdalen werd , naarmate de tijd vorderde steeds problematischer. Een 10-tal meter achteruit een berg af zorgde naar het einde toe voor enige verlichting.. Heel veel aan hardlopen, werd er door mij, buiten de vlakke gedeelten, dus niet gedaan. Bergop was het klimmen en bergaf was het met name het ontlasten van de bovenbeenspieren, waarbij de op het laatste moment meegenomen skistok mijn grootste vriend was.

En zo werden er dus 80km afgelegd, door de prachtige omgeving van de Franse Ardennen, gewapend met een skistok in de ene, een bidon in mijn andere hand, een mp3 speler, een belt en een rugzak met 1 ½ liter water, repen, gelletjes, extra shirtje, jack en sokken, fluitje, hoofdlamp, bandage en een ´noodpakket´ bestaande uit 3 isostarrepen van de organisatie. Er waren 6 controleposten ingebouwd en evenzovele verzorgingsposten met alleen water. 20x heuvel op en af, klimmen en dalen… mijn vrouw en dochter als luidruchtigste supporters, verticaal blijven en voortgaan, net zolang tot de finish is bereikt. Een prachtige tocht, de laatste 500 meter een doorwading van de Semois-rivier, de rode draad in het parcours, 10 meter voor de finish Martine Hofstede ontmoet en gefeliciteerd met haar behaalde eerste plaats dames , en dan na 16,5 uur om 21.32 uur zelf finishen en weten dat het doel is behaald. Er is een 50Miler ultratrail gelopen!

Spierpijn?… niet eerder zó erg. Mijn vrouw en dochter hebben de volgende dag samen de tent afgebroken en me naar huis gereden. De tweede dag kon ik zonder hulpmiddelen niet gaan zitten of opstaan. De bovenbeenspieren lieten het volledig afweten. De AMT 80km had zijn tol geeist. Ben nu een week verder, alles functioneert weer, beter dan ooit en ben totally happy. We did it!

Stat.: Gefinished als 221e van de 251; niet uitgelopen: 60; ingeschreven: 397. Cat. V2H: plaats 49.

Tot de volgende…