hardlopen met plezier

Categories: Geen categorie
Reacties uitgeschakeld voor hardlopen met plezier

hardlopen-just-for-funNa afloop altijd een lekkerder gevoel dan voor die tijd, voldaan onder de douche en lekker vermoeid op de bank neerploffen. Lopen voor de lol; het bewegingsapparaat in beweging zetten en merken dat het lichaam er profijt van heeft. Wat mij betreft doen we het daar voor, voor dat prettige gevoel van inspanning na gelopen te hebben. Grappig is dat hoe langer er gelopen is, hoe langer het euforische gevoel, tot aan enkele dagen na een lange duurloop.

Lopen is gezond voor het lichaam, goed voor spieren, pezen, banden, bloedsomloop en hart. Vroeger was het vanzelfsprekend dat we liepen; het lopen als vervoermiddel, lopen om je te verplaatsen van A naar B. Tegenwoordig pakken we de fiets, brommer of auto voor een boodschap. Waarom ook niet, we hebben immers steeds minder tijd. Al onze tijd is ingepland waarbij rekening is gehouden met snelle verplaatsingen. De benenwagen past niet meer in ons tijdsbeeld, er is simpelweg geen tijd meer voor. Bovendien moet ‘t verplaatsen zo eenvoudig mogelijk en moet ‘t het liefst zo min mogelijk energie kosten. Dat dit op langere termijn ten koste gaat van onze gezondheid, nemen we op de koop toe.

Toch wordt er in de parken en op straat de laatste tijd steeds meer hard gelopen. Men is zich bewust geworden dat bewegen moet! Helaas is het nog steeds een relatief klein deel van de nederlandse bevolking die dit met regelmaat doet, maar er is dus verbetering. En wat is er nu makkelijker dan een paar loopschoenen aan te schaffen en te gaan lopen. Geen gedoe met inschrijvingen op sportscholen, afspraken op tennisbanen, tijdstippen die niet uitkomen, mensen die niet komen opdagen en dergelijke. Hardloopschoenen aan, de deur uit en lopen, vandaag links af, morgen rechts af. Een kwartiertje, een uurtje, het maakt niet uit; wetende dat als je thuis komt je altijd een beter gevoel hebt dan voor die tijd. Hardlopen met plezier, goed voor lichaam en geest.

De marathon…het besluit

Categories: marathon
Reacties uitgeschakeld voor De marathon…het besluit

Elke loper denkt er wel eens aan? Zou ik ooit? Zou ik ooit in staat zijn een marathon uit te lopen. Welnu, hierbij gelijk het antwoord. Wat mij betreft is hier een volmondig JA op zijn plaats. Mijn idee is dat iedereen die een 5 km kan volbrengen ook in staat is een marathon te lopen … op termijn! De overstap moet echter geleidelijk gaan. Aanpassing van pezen en banden vraagt tijd, veel tijd. Van 5 km naar 10; van 10 naar 16; van 16 naar de halve marathon en tenslotte via de 30 km als tussenstop langzaam naar de marathon.

Is het allemaal zo gemakkelijk?

Nee, dat is niet het geval. En dat moet ook niet want juist het feit dat niet iedereen een marathon loopt maakt het weer bijzonder. Maak echter niet de fout om te besluiten een marathon te lopen in een dronken bui, als gevolg van een weddenschap of om op een verjaardag te kunnen zeggen dat je een marathon hebt volbracht. Besluit tot het lopen van een marathon enkel en alleen voor jezelf, om zelf je grenzen te verleggen en alleen omdat jij het wilt. De motivatie om een marathon te lopen moet van binnenuit komen en moet niet het gevolg zijn van enige druk van buitenaf.

Wanneer ben je toe aan het lopen van een marathon? Dat weet je niet, dat voel je. Het is geen beslissing van een moment maar een idee dat ontstaat in je onderbewuste en langzaam doorsijpelt naar het bewuste. Je denkt eraan en het geraakt niet meer uit je hoofd. Geleidelijk ontstaat er iets. Je speurt het internet af naar informatie, leest erover, praat erover, ondergaat een medische keuring, zoekt een marathon uit, maakt een trainingsplan….en dan…begint het pas.

—-> de marathon…you can!

De marathon…you can!!

Categories: marathon
Reacties uitgeschakeld voor De marathon…you can!!

Marathon-New-YorkDe beslissing is genomen…de marathon gepland.
Het draait vanaf nu maar om één ding: FOCUS! “Focus equals the future”. Praat erover en lees erover. Loop die marathon in je hoofd. Zorg dat je mentaal bent voorbereid. Voor de recreatieve loper die zich voor het eerst waagt aan het marathon-avontuur is finishen belangrijker dan tijd. Het volbrengen van de marathon is het doel. Naast de mentale focus is uiteraard de verrichte trainingsarbeid bepalend voor het slagen van de marathon-missie. Daar waar het lopen van een kortere afstand bij onvoldoende training nog wel eens een snelle tijd wil opleveren kun je dit bij een marathon wel vergeten. Op marathonday presteer je naar gelang er getraind is en word je keihard afgerekend op onvoldoende trainingskilometers. En dat is het mooie van het lopen van een marathon. Alle waar naar zijn geld.

Hoe train je nu voor een eerste marathon?

Dit is voor een ieder verschillend. Zelf trainde ik voor mijn eerste marathon in 2004 (in ruim 4 uur) drie keer per week. Twee loopjes door de week van resp. 7 en 10 km en in het weekend een lange langzame duurloop (hartslag 120 – 135) van 20 km oplopend tot 32 km. circa een zeven weken voor de marathon. Hierna consolideren en 3x een 32-33 km lopen om de twee weken, samen met de eerder gemelde 7 en 10 km door de weeks. De laatste lange duurloop wordt 3 tot 4 weken voor de marathon gelopen. Vervolgens in de derde en tweede week voor de marathon gas terugnemen (taperen) en trainen op resp 75% en 50% van het aantal weekkilometers. Dus, intensiteit hetzelfde, aantal kilometers naar beneden. Zo trainde ik dus toen. Inmiddels, vele marathons en enkele ultra’s rijker blijkt dat er meerdere manieren van voorbereiding en schema’s mogelijk zijn om een marathon tot een bevredigend einde te brengen. Misschien is dat ook ‘t mooie, ‘t zelf zoeken en ontdekken wat voor jou de beste manier is. Ieder mens is uniek en reageert anders op trainingsprikkels; dus ook hier ‘t advies: “Listen to everyone, follow no one”.

Laatste week voor de marathon

Doe in de laatste week voor de marathon niet al te veel meer aan trainingsarbeid. Bedenk dat je deze week door training meer kwaad dan goed kunt doen. De trainingsarbeid moet nu gedaan zijn, rust is nu belangrijk. Zorg dat je de voorlaatste nacht voor de marathon goed slaapt; de laatste nacht is vaak moeilijk.

Is dat alles? ja…in ieder geval alles wat de voorbereiding betreft in een notedop. Wel toegegeven dat het sneller is opgeschreven dan uitgevoerd. Het lopen van een marathon op de dag zelf is een prachtige ervaring; waar het om draait is de weg er naar toe; en deze vereist discipline….veel discipline…

Succes…


hardlooptaart(24.11.2013 – Olne-Spa-Olne, 69km trailrun Belgische Ardennen — een verslag uit de achterhoede)

Grijs, vochtig en net boven het vriespunt. Over achten gingen we met een deelnemersveld van ca. 480 op pad voor de 69 km OSO-trailrun. Langs weilanden, door bossen en dorpjes, stukken asfalt, stijgen en dalen, door modder en heel veel prut. Onderweg vier verzorgingsposten, goed geregeld en vriendelijke vrijwilligers. Voor mij was dit de 2e keer dat ik deelnam aan deze trailrun. Belangrijkste reden waren de twee UTMB-punten die je ‘verdient’ bij finishen waardoor er in december meegeloot kan worden voor de UTMB-CCC.

Helaas moest ik deze dit jaar bij de UTMB na 72 km noodgedwongen stoppen, dus reden om ook dit jaar weer mee te willen loten. Maar dan moest wel eerst de trailrun Olne met goed gevolg worden afgelegd. Uiteindelijk lukte dit in ruim 9,5 uur als 306e van de 403 finishers. Uitermate tevreden en voldaan reed ik daarna terug naar mijn overnachtingsadres B&B Aux Quattre Bonniers in Olne.

Waarom?

Terugkijkend op deze ultra vraag ik me weer eens af waarom ik dit eigenlijk doe. Tot 35 km leef je met het idee dat je nog niet op de helft bent en net over de helft lijken de kilometers voorbij te kruipen. Voortgaan doe ik overigens liever op tijd dan op kilometers. Van halfuur naar halfuur lopen gaat mij prettiger af dan van kilometer naar kilometer. Ook het focussen op het moment kan helpen, je best doen met de dingen die je op dat moment aan het doen bent en niet teveel vooruit kijken. Het blijft iets moois om telkens die uitdaging met jezelf aan te gaan. Het lichaam dat je vertelt dat het nu wel genoeg is geweest en de mind die je zegt door te gaan…doorgaan tot de finish. In een interview laatst met ultrarunner Dean Karnazes werd hem gevraagd naar de slechtste reden voor een DNF. Na enige bedenktijd zei hij: “that you are tired’. Vermoeidheid is voor hem geen reden te stoppen, tenzij er voor het lichaam onverantwoorde risico’s worden genomen. En ook nu weer, tijdens Olne-Spa-Olne had ik momenten waarbij ik me afvroeg: ”waar zijn we eigenlijk mee bezig”, en “word ik hier niet een beetje te oud voor?” En toch als ik een dag na de run terugkijk ben ik zo ongelooflijk blij dat ik het weer gedaan heb, dat je je lichaam weer beter hebt leren kennen, dat je hebt bemerkt dat je in staat bent door te gaan op momenten dat je wilt stoppen, dat negatieve momenten altijd worden gevolgd door positieve en dat je het gevoel hebt dat alles in je lijf weer een grote onderhoudsbeurt heeft gehad;  ….en als er bij thuiskomst dan nog een taart op je staat te wachten, gemaakt door je dochter, denk je …op naar de volgende!

Verslag Ardennen Mega Trail 2011 – Ultratrail 80km

Categories: ultramarathon
Reacties uitgeschakeld voor Verslag Ardennen Mega Trail 2011 – Ultratrail 80km

50-milerWarmgelopen door de You tube filmpjes van de eerste editie in 2010 had ik besloten me in te schrijven voor de 2011 editie van de AMT 2011 , 80km met grofweg 20×200 meter stijgen en dalen door de Franse Ardennen. Zo stond ik dus op 2 juli om 5.00 uur aan de start voor mijn eerste 50-miler met het doel deze uit te lopen en zo de 2e mijlpaalafstand na de marathon te kunnen bijschrijven.

Het was een prachtig parcours, vreselijk goed gemarkeerd, enthousiaste vrijwilligers bij waterposten en oversteekplaatsen en schitterende vergezichten. Het was ook zwaar en technisch, met af en toe een klim- en klauterpartijtje over rotsen. Na de eerste helling op en af had ik al in de gaten dat dit andere koek was dan de Kennemerduinen , waar ik menig trainingsuurtje heb doorgebracht en ook zwaarder dan de vorig jaar gelopen trail Olne-Spa-Olne, toch ook geen kleine jongen met 65km en 2000 hoogtemeters…maar vooral het stijgings- en dalingspercentage was deze keer echt killing voor de bovenbeenspieren. Vooral het afdalen werd , naarmate de tijd vorderde steeds problematischer. Een 10-tal meter achteruit een berg af zorgde naar het einde toe voor enige verlichting.. Heel veel aan hardlopen, werd er door mij, buiten de vlakke gedeelten, dus niet gedaan. Bergop was het klimmen en bergaf was het met name het ontlasten van de bovenbeenspieren, waarbij de op het laatste moment meegenomen skistok mijn grootste vriend was.

En zo werden er dus 80km afgelegd, door de prachtige omgeving van de Franse Ardennen, gewapend met een skistok in de ene, een bidon in mijn andere hand, een mp3 speler, een belt en een rugzak met 1 ½ liter water, repen, gelletjes, extra shirtje, jack en sokken, fluitje, hoofdlamp, bandage en een ´noodpakket´ bestaande uit 3 isostarrepen van de organisatie. Er waren 6 controleposten ingebouwd en evenzovele verzorgingsposten met alleen water. 20x heuvel op en af, klimmen en dalen… mijn vrouw en dochter als luidruchtigste supporters, verticaal blijven en voortgaan, net zolang tot de finish is bereikt. Een prachtige tocht, de laatste 500 meter een doorwading van de Semois-rivier, de rode draad in het parcours, 10 meter voor de finish Martine Hofstede ontmoet en gefeliciteerd met haar behaalde eerste plaats dames , en dan na 16,5 uur om 21.32 uur zelf finishen en weten dat het doel is behaald. Er is een 50Miler ultratrail gelopen!

Spierpijn?… niet eerder zó erg. Mijn vrouw en dochter hebben de volgende dag samen de tent afgebroken en me naar huis gereden. De tweede dag kon ik zonder hulpmiddelen niet gaan zitten of opstaan. De bovenbeenspieren lieten het volledig afweten. De AMT 80km had zijn tol geeist. Ben nu een week verder, alles functioneert weer, beter dan ooit en ben totally happy. We did it!

Stat.: Gefinished als 221e van de 251; niet uitgelopen: 60; ingeschreven: 397. Cat. V2H: plaats 49.

Tot de volgende…

Verslag Olne Spa Olne 2010 – 65km Ultratrail

Categories: ultramarathon
Reacties uitgeschakeld voor Verslag Olne Spa Olne 2010 – 65km Ultratrail

+Arthur Veen
Het was koud in Olne. Om 8:10 uur stonden bij de start bij een temperatuur van zeven graden onder nul ca 450 ultralopers bij ´t ´chalet´ te wachten tot ze weg mochten voor de inmiddels bekende trailrun ‘Olne Spa Olne’. Er volgde 65 km aan meerendeels onverharde paden, langs weilanden, over heuvels en gladde afdalingen. De vele opgenomen heuvels werden door mijn categorie lopers heuvel-op wandelend genomen. De vlakke gedeelten en afdalingen werden hard gelopen, waarbij het zeker berg af redelijk hard kon gaan. In het begin werd je voor de soms gladde gedeelten nog ´gewaarschuwd ´ door de ontstane opstoppinkjes, later was het zelf oppassen. Verder koud maar droog en af en toe een zonnetje. Was het leuk? Gedurende de loop heb ik me dat wel afgevraagd. Niet eerder had ik een 65 km gelopen en had me voorgenomen van drinkpost naar drinkpost te lopen (om de 16 km). Krachten verdelen, af en toe een praatje, mp3 op mijn oren en doorgaan.

Olne Spa Olne, mooie ervaring

Het kontakt met mijn meegereisde vrouw was moeizaam doordat beide mobiele telefoons geen bereik bleken te hebben. Des te leuker was ´t dat ze me op de meest onverwachte plekken langs het parcours telkens weer wist te vinden. Bij km 45 een ruime kilometer teveel gelopen, even niet opgelet tijdens een praatje, waarna een aardige buurtbewoonster zo vriendelijk was ons terug te rijden naar het parcours. De laatste paar kilometers werden voor mij de eerste trail-kilometers in het donker, waarbij de meegenomen hoofdlamp zijn diensten bewees. Ik finishte uiteindelijk na 9,5 uur om 17:40 uur. Op de ranglijst bleek ik 299ste van de 342 finishers te zijn geworden. Belangrijk? Absoluut niet. Ik had een geweldige dag gehad, 65 km volbracht, zeker 3 dagen op wolken gelopen, een week spierpijn gehad maar de voldoening…..onbetaalbaar!

Tot de volgende…

Op je 70ste een ultramarathon (160km) – why not?

Categories: ultramarathon
Reacties uitgeschakeld voor Op je 70ste een ultramarathon (160km) – why not?

Mooi om te zien hoe Barb Macklow (76 jaar) en Vicki Griffiths (67 jaar) praten over hun ervaringen en trainingen mbt het lopen van een 100 miles (160 km) ultramarathon. Ook zij zijn ooit begonnen met een eerste stap. Barb begon met hardlopen op 51 jarige leeftijd; Vicki op haar 40ste.

De Marathon en Phidippides…

Categories: marathon
Reacties uitgeschakeld voor De Marathon en Phidippides…

Over het ontstaan van de klassieke afstand van de marathon doen meerdere verhalen de ronde. De meest geaccepteerde is de legende van de griekse runner Phidippides. Nog even de ´feiten´ op een rijtje.In 490 voor Christus zetten oorlogszuchtige Perzen koers richting de Griekse stad Marathon. Toen Athene hoogte kreeg van deze op handen zijnde invasie stuurde zij Phidippides, hun beste runner, met een hulpverzoek naar Sparta, een afstand van ca 250 km over berg-en rotsachtig terrein. Hij deed hier slechts twee dagen over. Aangekomen in Sparta trof Phidippides een feestvierende menigte vanwege een religieuze feestdag en was een algehele mobilisatie uit den boze. Hierop maakte Phidippides rechtsomkeert via Athene naar Marathon om dit teleurstellend nieuws mede te delen en om mee te vechten tegen de Perzen. Ook zonder de hulp van de Spartanen bleken de Athenzers in staat de aanval van de Perzen af te slaan. Hierop vertrok Phidippides van Marathon naar Athene om het goede nieuws over te brengen…een afstand van bijna 50 km. Na aankomst bij de agora (centrale plek) in Athene en het uitspreken van de heroïsche woorden ´Verheugt U, we hebben gewonnen´ stortte hij ter aarde en overleed. In één week tijd had hij meer dan 500km gelopen.

Of bovenstaande werkelijk is gebeurd als beschreven zal waarschijnlijk nooit helemaal duidelijk worden. In 1896 werd de afstand tussen Marathon en Athene tijdens de eerste Olympische Spelen in Griekenland als loopevenement in het programma opgenomen ter nagedachtenis van de gestreden strijd bij Marathon. Omdat de afstand tussen de twee steden ruim 48 km bleek te zijn, besloot men het parcours in te korten tot circa 42 km. De officiële afstand van de marathon zoals we die nu kennen, 42,195 km, werd voor het eerst gelopen in 1908, bij de derde Olympische Spelen in Londen. De oorspronkelijke afstand werd hier, om het Britse koningshuis de gelegenheid te geven de finish vanaf de koninklijke tribune in het White City Stadion in West-Londen het te kunnen aanschouwen, aangepast naar 26,2 mijl (42,195 km). Op de Olympische Spelen hierop volgend, werd er echter weer een andere afstand gelopen. Het duurde tot 1924 voordat de officiële afstand van de marathon internationaal werd vastgesteld op 42 km en 195 meter.

amsterdam-marathonZondag 20 oktober is het weer zover. De 44e editie van de Marathon van Amsterdam gaat weer van start. Op het vlakke en snelle parcours zullen er weer veel PR’s worden aangescherpt. maar veel zal natuurlijk afhangen van het weer en de vorm van de dag.
Al met al belooft het weer een prachtig evenement te worden. Mooie momenten  al bij de start in ’t olympisch stadion, het samenzijn met allemaal hetzelfde gevoel, het ‘bloed, zweet en tranen’ dat in de rondte zal galmen en uiteindelijk het startschot waarna de boel langzaam naar voren schuift.
Je weet dan wat je te wachten staat. De eerste 5km door t Vondelpark is het warm draaien en tempo vinden, daarna kijken hoe snel de eerste 10 gaan, naar de 15 bij de amstel, de 21 na de turn bij ouderkerk en de eerste wat lastige kilometers bij de spaklerweg op 26. Hoe voel je je bij de 30K bij ‘t Amstel Station en dan doorgaan…doorgaan over de prins hendrikkade naar de 38 en tenslotte de laatste moeilijke loodjes door ‘t vondelpark, over de amstelveense weg en het olympisch stadion in om te finishen. En daarna….leeg, helemaal leeg.

Ik wens iedereen die 20 oktober de marathon, of één van de overige afstanden, gaat lopen, heel veel succes en loopplezier.

Arthur

geen zin?…just do it!

Categories: overig
Reacties uitgeschakeld voor geen zin?…just do it!

geen zin om te gaan hardlopen

Waarom vinden we ‘t zo moeilijk onze hardloopschoenen aan te trekken en ons te houden aan het hardloopschema dat op de koelkast hangt? Waarom zijn we zo makkelijk geneigd om de voor vandaag geplande trainingskilometers door te schuiven naar morgen en verzinnen we hiervoor allerlei redenen?

Het antwoord is simpel: omdat de beslissing om op te staan, om te kleden, schoenen aan te trekken en de deur uit te gaan, méér moeite kost dan dat het op dat moment oplevert; méér ‘pain’ dan ‘pleasure’ dus.
En omdat we als mens zo geprogrammeerd zijn dat we in ons leven alles zullen doen om ‘pijn’ te vermijden, verzinnen we allerlei redenen om niet te hoeven gaan.

Grappig is wel dat we, na terugkeer van een trainingsloop, precies contra denken en de ‘winst’ in de vorm van ‘good feeling’ en de gedachte dat we weer gezond bezig zijn geweest, groter achten dan de ‘pijn’ van het opstaan, het omkleden en het schoenen aantrekken.

De methode die ik zelf gebruik als ik echt géén zin heb om ’s avonds de deur uit te gaan is ‘niet nadenken’. Zodra je gaat nadenken worden er onbewust allerlei redenen bedacht om vooral niet te gaan. Dus op het moment dat je je realiseert dat je nog moet lopen:
– sta op
– hardloopkleren aan
– schoenen aan
– en de deur uit.

Makkelijker gezegd dan gedaan, i know haha,
Succes!

zorgpremie kan 50% omlaag

Categories: overig
Reacties uitgeschakeld voor zorgpremie kan 50% omlaag

zorgpremie kan omlaag De zorgpremie kan met 50% naar beneden als we met z’n allen 3x in de week gaan bewegen en wat gezonder gaan eten; ik ben daar van overtuigd. Door te gaan sporten, en of dat nou hardlopen, fietsen, zwemmen of sportief wandelen is, werken we namelijk niet alleen aan onze fysieke, maar ook aan onze fysische toestand. Onze ademhaling verbetert, de hartslag verlaagt, de zuurstof- en stofwisseling verbetert, het immuunsysteem wordt sterker en bovendien worden alle onderdelen van dit systeem door het lichaam zo optimaal mogelijk op elkaar afgestemd. Tekortkomingen van het lichaam zullen automatisch door het lichaam zelf worden gecorrigeerd en geoptimaliseerd, zowel tijdens het sporten als tijdens de herstelperiode erna.

geen garantie

Uiteraard ben je ook als sporter niet immuun voor ziekten, maar je kunt de kans om ziek te worden wel in belangrijke mate verlagen. Dit is wel duidelijk geworden uit de vele wetenschappelijke onderzoeken die de laatste jaren op dit gebied zijn uitgevoerd. En waarom zou je die kans niet grijpen? Ieder mens wil toch het liefst een zo klein mogelijke kans om ziek te worden. Eenmaal ziek, kun je te laat zijn, zo simpel is het. En als je daarbij ook wat meer op je voeding let, met name minder suikers, dan zal dit absoluut een positieve boost aan je gezondheid geven.
En als we dat nou met z’n allen zouden gaan doen, kan die zorgpremie echt worden gehalveerd, ik ben daar van overtuigd! Mogelijk vind je dit allemaal wat kort door de bocht, maar moeilijker hoeft het volgens mij niet te zijn.

Mag het ietsje langzamer?

Categories: overig
Reacties uitgeschakeld voor Mag het ietsje langzamer?

Alles gaat op tijd. De klok die maar door tikt. Vanaf het moment dat we geboren worden tot het moment dat we dood gaan. Klinkt redelijk dramatisch als ik dat zo op schrijf, maar het is wel de reden dat ik denk waarom alles op tijd gaat. We hebben nu eenmaal maar een beperkte tijd, en dat zit zo diep in ons brein geworteld dat we het normaal vinden om alles maar zo snel mogelijk te doen. Als klein kind werd je al beloond als je iets snel doet. “zo, dat heb je snel gedaan”. Op de basisschool ging het er bij sport om harder te kunnen lopen dan je klasgenootje; er werd met afgunst naar je gekeken als je je toets als eerst inleverde en als je als eerste na je schooltijd een baan vond, was dat fijn om de eerste te zijn.

Waarom geeft dat zo’n goed gevoel om eerder te zijn dan een ander. Vanuit de evolutie zou je kunnen zeggen dat als je vroeger niet snel reageerde, je al ten prooi was gevallen voordat je er erg in had, maar dat geeft nog geen antwoord op de vraag waarom alles in ons ‘normale’ leefpatroon ook zo snel mogelijk gedaan moet worden. Als er ook maar even met een klusje wordt getreuzeld, wordt er al gauw gezegd: “geef maar hier, ik doe het zelf wel”; als er bij een groen stoplicht te langzaam wordt opgetrokken, wil onze hand al naar de claxon. Bovendien geeft dat toch iets van een goed gevoel; een ander terecht wijzen; beter zijn dan een ander; zelfbevestiging. Wat mijn leidinggevende vandaag bij mij flikte, kan ik eindelijk terugdoen bij een ander.

Tjonge jonge, wat een wereld; en intussen worden we van al dat gestress alleen maar ziek. Wetenschappelijk aangetoond, van te veel stress worden we ziek. En wat is de grootste oorzaak van het hebben van zoveel stress? Misschien tijdsdruk bij alles wat we doen? Op tijd opstaan, op tijd eten, op tijd de kinderen naar school, op tijd op je werk, op tijd de taken afronden, op tijd weer naar huis, op tijd het eten maken, op tijd naar bed etc etc. Alles gaat op tijd. En willen we voor de ontspanning een stukje gaan rennen, dan doen we onze dure sporthorloges om onze tijd/km te kunnen checken die we in de aankomende wedstrijd willen gaan lopen.
Hè, hè, je zou er moe van worden!

Veel succes; ik ga ook nog een rondje…met horloge 😉

color-run amsterdam

Categories: overig
Reacties uitgeschakeld voor color-run amsterdam

De 2e editie van de Color Run (“the happiest 5K on the planet”) was in 2014, in Amsterdam. Er werd gelopen rond de Sloterplas . Omdat ik zelf hier dichtbij woon, even de fiets gepakt en een videootje gemaakt.

Wat is de Color Run?
Een internationaal evenement dat inmiddels in meer dan 130 steden in de Verenigde Staten, Zuid-Amerika, Europa en Australië wordt gehouden.

Aan de Color Run namen vorig jaar wereldwijd circa één miljoen lopers deel. Het loopevenement, met name voor beginnende, veelal jongere lopers, kent geen prijzen, tijden en winnaars. Het is puur voor het plezier waarbij lopers starten met een wit shirt en elke kilometer worden ‘ondergedompeld’ met maïzena poeder in verschillende kleuren.

Sinds vorig jaar wordt in drie plaatsen het loopevenement ook in Nederland georganiseerd (Amsterdam, Zwolle en Utrecht).

hardlopen als therapie

Categories: overig
Reacties uitgeschakeld voor hardlopen als therapie

hardlopen als therapieIn Nederland gebruiken ca. 1 miljoen(!) mensen geneesmiddelen ter behandeling van een lichte depressie. Deze worden vaak voorgeschreven door een huisarts naar aanleiding van een consult van 15 minuten. Dat een vorm van lichte depressie en neerslachtigheid ook bestreden kan worden door te gaan hardlopen (gezonder en goedkoper), is niet alleen mijn bescheiden mening, maar is ook wetenschappelijk aangetoond in onder meer een onderzoek van Professor Ruud Bosscher van de Vrije Universiteit te Amsterdam. Hardlopen bleek hetzelfde positieve effect te hebben als traditionele anti-depressiva door de tijdens het hardlopen vrijkomende ‘gelukshormonen’ endorfine en serotonine.

Hardlopen wordt onder meer hierom steeds vaker door professionals als therapie ingezet bij neerslachtigheid en lichte depressie. Door de positieve effecten van hardlopen bestaat de kans dat gedeprimeerden ook op andere terreinen de draad weer oppakken. Een hardloopprogramma kan dus, zowel direct als indirect, bijdragen aan meer levensplezier. En hoe mooi is dat, het feit dat een simpele beweging als hardlopen in zo’n ongelooflijk sterke mate positief van invloed kan zijn op de geestesgesteldheid van de mens.

Dat hardlopen ook een rol kan spelen in het voorkomen van depressies komt naar voren uit een wetenschappelijk onderzoek van de Duitser Siegfried Weyerer. Hij toont aan dat mensen die niet of nauwelijks bewegen, een één tot drie maal hoger risico op een depressie lopen dan fysiek actievelingen. Ook latere onderzoeken tonen aan dat lichamelijke fitheid de emotionele stabiliteit en het zelfvertrouwen vergroot en eigenschappen als volharding en onafhankelijkheid stimuleert. Interessant hierbij te vermelden dat deze voordelen groter blijken te zijn naarmate de trainingsomvang toeneemt.

hak- of voor/midden-voetlanding?

Categories: overig
Reacties uitgeschakeld voor hak- of voor/midden-voetlanding?

hak- of voorvoetlanding?

hak- of voor/midden-voetlanding?

De tot de beste ultralopers van de wereld behorende tarahumara-indianen in mexico lopen op blote voeten of op sandalen die ze veelal zelf snijden van autobanden. Hiermee zijn ze in staat om vele uren achter elkaar hard te lopen. Landing gebeurt hierbij op de voor/middenvoet (zie video). Demping gebeurt op natuurlijke wijze door het meest ingenieuze dempingssysteem dat er bestaat…het eigen lichaam met het spieren, pezen en bandenstelsel. Sinds twee jaar ben ik, aangemoedigd door artikelen en video´s over looptechniek, na jaren van haklanding langzaam overgestapt van hak- naar voor/middenvoetlanding. Mijn ervaring is dat het hardlopen me nu natuurlijker, ontspannen en met veerkracht afgaat bij dezelfde trainingsbelasting. Resultaat hiervan vond ik terug in mijn marathontijd die ik hierdoor van ‘net boven de 4 uur’ terug kon brengen tot 3u45 min. Geen wereldtijd maar met mijn 55 jaar ben ik hiermee tevreden en staat gelijk aan een 3u15 op 30 jarige leeftijd. De overgang naar voor/middenvoetlanding moet echter heel geleidelijk gaan om blessures in het onderbeen te voorkomen. Houd het wel allemaal ontspannen en zorg dat je niet op je tenen gaat lopen maar na landing op je voor/middenvoet (achterste deel van de bal van je voet) ook je hiel laat doorzakken. Denk tijdens het hardlopen dat je op blote voeten loopt; hierdoor zul je op een natuurlijke wijze op je voor/middenvoet landen. Loop dus ‘op je voeten’ en niet ‘op je schoenen’. Hierdoor zul je naar alle waarschijnlijkheid ook een snellere en kortere pas ontwikkelen, hetgeen ook past bij een meer natuurlijke loopstijl. Zorg er ook voor dat je landing altijd onder je lichaam plaats vindt en niet er voor. De nieuwe loopbeweging zal je na verloop van tijd minder energie kosten en de loopbeweging zal vloeiender aanvoelen. Verder is ‘t aan te raden om de natuurlijke voor/middenvoetlanding-looptechniek bewust aan te leren bij een langzame snelheid. Succes.